30 lu yaşları ne kadar güçlü ve donanımlı karşılarsan, sonrası da o kadar güzel geçecek diye düşünüyorum. İnsanlar pek inanmıyor bunun bir dönüm noktası olduğuna hele fiziksel anlamda şanslıysalar. Ama onlar da nihayet kendilerinde fiziksel bazı değişiklikler de fark ettiklerinde gerçek hayatın bu fiziksel görüntülerinin, tenlerinin altında cereyan ettiğini anlıyorlar! Ancak o zaman geldiğinde yanlarında benzer şeyler yaşayan ya da yaşamış insanlar olmasının nasıl büyük bir ihtiyaç olduğunu fark ediyorlar.

Bu yeni yaş dönemiyle tamamen başka bir boyuta geçtiklerini görüyorsun. Özellikle 35 yaş ve sonrası bazı insanların hayatları 180 derece değişiyor. O güne kadarki düzenine alışık oldukları hayatlarnı hiç tereddüt etmeden bir çırpıda değiştiren birçok insana rastladım bu yeni boyutta ben. Öncelikle kendim onlardan biriyim!

Bu gönüllü yolcuların hayatında daha birkaç ay öncesinde bile asla plânlamadıkları şeyler gerçekleşiyor...

Kimi boşanıyor.
Kimi müzmin, evleniyor.
Kimi yıllardır çok da başarılı olduğu işini bırakıyor.
Kimi şehir ve hâttâ ülke değiştiriyor.

Bu yaşların genel inanıştaki yeri şudur: İNSAN 30-35 YAŞINA DEK KENDİNE BİR DÜZEN KURAR. GERİ KALAN DÖNEMDE DE O DÜZENE DÖRT ELLE SARILIP SÜRMESİ İÇİN ÇABALAR.

Bu yolcular, geç de olsa bunun koca bir YALAN olduğu fark etmiş insanlar!

Aslını sorarsanız ben de aynen yukardaki gibi sanıyordum hayatı! Ama olmadığını gördüm. Çünkü yaş ilerledikçe bakış açımın da gelişeceğini,  kişisel olarak ne kadar farklılaşabileceğimi, beynimin de büyüyüp serpileceğini ve hep genişlemeye devam edeceğini hesaba katmamıştım.

Siz şanslıysanız 30 yaşınıza dek, geziyor görüyor, sayısız insanlarla tanışıyor, birçok olay yaşıyor akıl almaz badireler atlatıyorsunuz. Bu yaş sınırı ille de 30 değil. Ama şaslıysanız 30. Ben 39 yaşımda “AYDIM!” Kimileri hiç aymaz! Yani bunun kesin bir sınırı yok.

Öyle bir an ki o ayma noktası; yıllar yılı okuduğunuz kitapların, tüm o karşılaştığınız ve bugün yüzünü dahi hatırlamadığınz insanların, izlediğiniz filmlerin, dinlediğiniz müziklerin, tüm anıların harmanlandığı, sizde kalan tortuların yeni sizi belirlediğini fark ettiğiniz bir tür nirvana ânı:)

Sakın gülmeyin, aynen öyle.
Peki bu “ayma” neden bu yaşlarda oluyor.

Çünkü insanın döngüsü böyle.

İnsan biriktiriyor, biriktiyor, biriktiriyor.
Ama farkında değil.
Çünkü hep bir telâşı var.

"Kariyer sahibi olmalıyım!"
"Çok para kazanmalıyım!"
"Ay sonunu getirmeliyim!"
"Ev almalıyım!"
"Arabam da olmalı!"
"Bu arabayı değiştirmeliyim!"
"Evlenmeliyim"
"Çocuk yapmalıyım."
"Çocuğum en iyi okullara gitmeli..."

Sonra... Sonra...
Sen istemesen de beden yavaşlıyor. Yavaşlıyorsun.
Sorgulamaların başlıyor.
Ben gerçekte kimim, kazandığım kadar mıyım?
Evim kadar mıyım?
Yaptığım seks kadar mıyım?
Ben var mıyım?

Hep başkalarının gözündeki imajına odaklanan birey, kendi imajının beynindeki karşılığını gördüğünde, yıllar yılı peşinde koştuklarının oluşturduğu o imajı kabul etmeyebiliyor.
Bâzıları iyi ya da kötü bir imaj bile bulamıyor.

Gerisi sizin ne kadar cesur olduğunuza bağlı olarak gelişiyor.

O noktada birçok ilişki, onlarsız yaşamayacağınızı düşündüğünüz birçok kişi geride bırakılıyor.
Orada noktalanıyor “zirve” deki kariyerler.
Arkanızdan “yav herşeye sahipti, sonunda kafayı sıyırdı abi yaa!” denebiliyor:)